Diensten terugkijken

De wijzen gingen op weg na het zien van een ster. Beschamend voor ons die veel meer dan een ster hebben. Wij hebben Gods Woord, maar gaan we op weg of blijven we op onze plaats? In Jeruzalem gaan ze op zoek naar de geboren Koning. De geschokte koning Herodes maakte misbruik van de Bijbel, met als doel om een eventueel koningskind te willen doden. Zo kwam hij namelijk de geboorteplaats te weten. Tegelijk was deze wetenschap de evangelieboodschap voor de wijzen. Naar Bethlehem! Daar vonden ze Jezus!

De engelen verkondigden (Gr.: ‘evangeliseerden’) de herders grote blijdschap. En daarna was er een grote hemelse legermacht, Gods ‘luchtmacht’. Dat gaf aan het kwetsbare Kind in de kribbe macht. Dit ‘luchtoverwicht’ beloofde voor Hem de uiteindelijke overwinning. Want de splinters van de kribbe waren ook de splinters van Zijn kruis, waarvan de schaduw reeds over de kribbe viel. Overwinning over zonde en dood. De herders gingen en kwamen met haast in Bethlehem. Want zij waren in beweging gezet door de boodschap van de hemel

Na de val in het paradijs wilde God Zijn mens weer terug. Daartoe werd God mens. Onbegrijpelijk en onbevattelijk!
Als je deze boodschap hoort: een Kind is ons geboren, dan zou je je toch moeten haasten om het Kind te aanbidden. De herders hoorden de boodschap en kwamen, de wijzen zochten en kwamen. Wat doen wij? Zij geloofden, en gingen op weg, en toen zagen zij, waar ze naar zochten. Wij willen vaak eerst zien en dan geloven. Maar Gods kinderen zien met hun oren

De magiërs uit het oosten zagen in de bijzondere ster een teken van de geboren Koning der Joden. Ze hadden er een lange reis voor over om Hem te zoeken. De wijzen die Herodes riep, de Schriftgeleerden wezen de Bijbeltekst aan, waar Hij geboren zou worden, maar gingen zelf niet mee. De wijzen vonden Jezus, en aanbaden Hem. Aanbidden is aanbieden. Ze boden Hem niet alleen goud, wierook en mirre aan, maar uiteindelijk zichzelf, door het Kind te aanbidden

Kerstavonddienst met samenzang van kerstliederen, orgel, dwarsfluit en bariton. Thema… lees meer

God legt Zijn Zoon in onze armen. Op Zijn geboortekaartje staan vele namen: Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst. Een Kind is ons gegeven, een Zoon is ons geboren! Voor ons! Die er niet op zaten te wachten. Die er niet om gevraagd hadden. Bewonder dit Kind. Neem het aan. Omhels Het. Kus de Zoon. Vertrap Hem niet, door Hem af te wijzen. God legde Hem neer in het land van de schaduwen van de dood. Een Licht is opgegaan, ook in Abbenbroek

De volkeren bedenken ijdele dingen, en staan op tegen Gods Gezalfde. Zij werpen Gods juk van zich. Maar voor God zijn die plannen lucht. En de volken stofjes aan de weegschaal, en druppels aan een emmer. Hij voert Zijn raadsplan van eeuwigheid uit. Hij gaf Zijn Zoon, opdat wij Hem zouden kussen. In elke prediking kust Hij ons immers!. ‘Vegen’ wij die kus van ons aangezicht weg, of nemen wij Hem aan? Als onze hoogste Profeet, onze enige Hogepriester en onze eeuwige Koning? Kus dan de Zoon, opdat wij niet vergaan in Zijn toorn

Jakob profeteert op zijn sterfbed over Christus en Zijn werk. Hij zegent zijn zonen, en daarin zien we Gods opmerkelijke keuze voor Juda: Juda, jij bent het! Aan Juda is genade bewezen na een leven zonder God. Jacob beschrijft dan vergezichten, die wijzen op de stam van Juda: zijn broers zullen hem eren, hij zal sterk zijn onder zijn broeders, hij zal met zijn koninklijk dynastie heersen, totdat Silo komt, ‘Die er recht op heeft’ vert.NBV). Hier zien we de blik op de komende Christus gericht. En daarachter op het Vrederijk

Een centraal Woord in het O.T. is ‘nageslacht’. De Messias werd reeds aan Adam en Eva beloofd (het nageslacht van de vrouw), aan Abraham, Izak én Jacob bevestigd. Abraham kreeg als ‘sacrament’ de sterren aan de hemel, zo talrijk zou zijn nageslacht worden. Zacharias keek er in zijn lofzang op terug: zoals God aan Abraham had beloofd. De Ster uit Abrahams nageslacht gaat op. En eenmaal mogen we aanzitten aan de maaltijd met Abraham Izak en Jacob, waar het H.A. een schaduw van is