Bijbelboek: Jesaja

Het mooiste moment van ons leven is als onze zonden vergeven zijn. Gods vergeving schittert tegen de donkere achtergrond van onze zonden. Zij wij werkelijk bedroefd om wat wíj God aandoen? Zonde is doen wat Hij niet wil. Zonde is je doel missen. Maar ondanks dat Hij vermoeid is met onze zonden, delgt Hij ze uit! Ik, Ik, Ik ben het, zegt God. Uitdelgen is reinigen, wegdoen, uitwissen. Waar gevraagd wordt: o God, wees mij zondaar genadig, daar komt God met Zijn vergevende genade, en denkt Hij niet meer aan onze zonde. Als lood zinken ze in de zee, waarin God ze werpt

‘Wat dunkt u van de Christus?’ Christus was een onwaardige, Hij werd veracht, Hij was een ondeugdelijke en een oneerbare, er was geen glorie of gestalte, geen heerlijkheid aan Hem. Hij had alle heerlijkheid afgelegd, toen Hij de hemel verliet. Om onze zonden op Zich te nemen. Wij zijn onwaardig, ondeugdelijk, oneerbaar door onze zondeval, maar Hij droeg de zonden van de wereld. Zijn daar uw en jouw zonden ook bij?

Jezus waarschuwt de steden waar Hij had gepredikt. Heidense steden als Tyrus en Sidon zouden zich bekeerd hebben, als daar dezelfde krachten hadden plaatsgevonden als in Kapernaüm. Jezus dankt Zijn Vader, dat Hij het heil voor hen heeft verborgen, die zich belangrijk vinden. Maar geopenbaard aan hen, die geen pretenties meer hadden. Hij nodigt hen uit, die vermoeid en belast waren. Om bij Hem in de leer te gaan, en zo hun juk op zich te nemen. Zijn last is immers licht en Zijn juk zacht

Jezus dankt de Vader, dat Hij het Evangelie verborgen heeft voor degenen, die in zichzelf wijs denken te zijn, of die hun vertrouwen op hun rijkdom stellen. Maar het wordt geopenbaard aan hen die kinderlijk geloven. Gods welbehagen, Zijn verkiezing van eeuwigheid af, werkt Hij uit in het leven van de uitverkorenen. Is dat voor ons een ergernis? Een onbegrijpelijk iets? Of een houvast, omdat we weten dat we nooit uit Gods hand vallen? We mogen de uitverkiezing nooit los maken van Christus. Anders wordt het een struikelblok. Hij is de sleutel van de verkiezing

God is Rechter, dit leert ons onze schuld te belijden: ik heb gezondigd (Genesis 3), te vluchten tot Hem, om het oordeel en de straf te ontlopen (Genesis 6-7), te pleiten op Zijn rechtvaardigheid, want Hij is genadig en geduldig (Genesis 18) en te vrezen voor het oordeel, want eens komen al onze werken, woorden en gedachten in het gericht

In Jesaja 1 vinden we een hartelijke uitnodiging van Christus. We worden uitgenodigd om in het gericht te komen: kom, laten we samen richten. Dan zullen we niet veroordeeld worden, want als we onze zonden verlaten, en deze aan de Heere te belijden, zullen we vergeving en genade ontvangen. Al zijn onze zonden zo rood als karmozijn, of als scharlaken, ze zullen wit worden als sneeuw, die vers op het aardrijk neervalt. Dan ervaren we echte sneeuwvreugde!

Er kan veel wankelen in de wereld en in ons eigen leven. Onze gezondheid, ons werk, ons gezin, onze familie, er kan zomaar verlies plaatsvinden. Bergen zullen zelfs wankelen, symbolen van sterkte en onbeweeglijkheid, en heuvels zullen wijken. Maar wat er dit jaar ook zal wankelen, Gods goedertierenheid niet. De HEERE (Ik ben!) denkt aan Zijn verbond, Hij blijft trouw, Hij geeft genade. Dat is een vaste garantie, zonder dat Zijn voorwaarden ooit veranderen. Zodat we temidden van alles wat er gebeurt mogen zeggen: ‘It is well with my soul’

God legt Zijn Zoon in onze armen. Op Zijn geboortekaartje staan vele namen: Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst. Een Kind is ons gegeven, een Zoon is ons geboren! Voor ons! Die er niet op zaten te wachten. Die er niet om gevraagd hadden. Bewonder dit Kind. Neem het aan. Omhels Het. Kus de Zoon. Vertrap Hem niet, door Hem af te wijzen. God legde Hem neer in het land van de schaduwen van de dood. Een Licht is opgegaan, ook in Abbenbroek

Jesaja profeteert over Gods weg met Israël in de geschiedenis. In vers 1-6 lezen we dat de Messias door Israël verworpen zou worden. In de verzen 7-13 zien we dat de Messias door de volken erkend wordt. In vers 14-21 vernemen we Israëls ongelovige reactie, maar in de verzen 22-26 zien we het hoogtepunt: Israëls gelovige erkenning