Diensten terugkijken

Een Bijbelse gemeente verwondert zich over Gods orde. In het O T. moest het volk naar de priester gaan.  In het N.T. is elke gelovige man priester in zijn gezin en in de gemeente. Hij ‘bewaakt’ die (O.T.: psalm 134), en bidt daar met geheven reine handen. De vloek voor de vrouw na de zondeval is in het N.T. opgeheven, en getransformeerd in een zegen. Haar prioriteit ligt in het gezin, waar zij gezegend wordt. Daarnaast kan zij in de maatschappij nuttige functies vervullen.
Voor man en vrouw is niet hun uiterlijk van het grootste belang, maar hun goede werken voor God en de naaste.

Houd in gedachten, dat Jezus Christus opgewekt is, houdt Paulus aan Timotheüs voor. God had immers al in het OT. beloofd, dat de grote Davidszoon zou komen. Dus sta daarbij stil, herinner je die belofte, wil Paulus zeggen. Die staat immers centraal: de overwinning is al zeker, al zit Paulus in de gevangenis. Maar het Woord van God is niet gebonden. Timotheüs moet de goede strijd strijden, door dat evangelie te prediken, en daarvoor is volharding nodig.

God wil dat alle mensen zalig worden. Daarin roept Paulus Timotheüs en ons ertoe op, om smekingen, gebeden, dankzeggingen en voorbeden te doen voor alle mensen. Niet alleen voor onze directe naasten en vrienden. Stefanus bad: reken hun deze zonde niet toe. En Paulus kwam tot bekering. Het gemeenschappelijk gebed moet daarom een prioriteit zijn in een Bijbelse gemeente. Bidden voor vijanden en zondaren. Gelooft u dat deze gebeden verhoord worden?

Toen Mozes Gods heerlijkheid gezien had,  glansde zijn gezicht. Hoeveel rijker is die heerlijkheid, als wij, die in het nieuwe verbond leven, God ontmoeten in Zijn evangelie! Wij zien op Jezus, kijken naar Hem. Wat is Zijn heerlijkheid? Zijn lijden, Zijn kruis, bewogen als Hij is met onze verlorenheid. Wij worden van heerlijkheid tot heerlijkheid steeds meer Zijn beeld gelijk, door de Geest, Die ons deelachtig maakt, wat wíj in Christus hebben

De dichter van psalm 116 is verwonderd over wat de HEERE in zijn leven heeft gedaan: God heeft hem verlost, gered. Hij roept het uit: wat zal ik de HEERE vergelden voor al Zijn weldaden? God gaf immers uitkomst en ontferming, toen hij door helse angsten en benauwdheid was bezet. Hij wil nu Hem nu een dankoffer brengen. In het heiligdom wil hij openlijk zijn dankbaarheid uiten, met de beker, die niet met Gods toorn, maar met zijn verlossing is gevuld.

Paulus had onuitsprekelijke dingen gezien in de derde hemel. Maar hij kreeg een doorn in het vlees, zodat hij zich daarop niet kon beroemen. De doorn bleef,  ook na drie keer smeken. De Heere gaf hem antwoord: Mijn genade is u genoeg. Paulus leerde dat Gods kracht in zijn zwakheid volbracht werd. Hij leerde zelfs in zijn zwakheid roemen. Wie is er nu blij met zijn zwakheden!? Dat is het geheim van het geloof.

Paulus schetst voor Timotheüs én voor ons wat een Bijbelgetrouwe gemeente is. Daar wordt het Woord verkondigd, daar staat het Evangelie centraal. Daar worden de leden gevoed met het Brood des levens, Jezus Christus. Dat blijkt ook uit het leven.  Een leven in nederigheid, en niet in hooghartige, godsdienstige zelftevredenheid. Dat blijkt ook uit de strijd die de leden voeren. Zij lopen niet weg voor de problemen, maar krijgen de kracht, om te strijden, om door te gaan.

Lot werd gewaarschuwd voor het naderende oordeel over Sodom en Gomorra. De twee engelen hadden zelf gezien, dat de maat van de zonde van de inwoners vol was  Zij maanden Lot de stad per direct te verlaten. Maar hij treuzelde en aarzelde. Beeld van een mens die, hoewel gewaarschuwd, weifelt om te geloven, en te vluchten voor het eeuwige oordeel. De engelen moeten hen zelfs uit de stad meenemen. En Zoar wordt gespaard vanwege Lots aankomst daar

David had het verlangen om de ark naar Jeruzalem te brengen. Maar onze heiligste verlangens kunnen tot verkeerde daden leiden. De ark dreigde te vallen, maar Uzza wilde hem voor vallen behoeden. Het kostte hem zijn leven, omdat hij het heilige aanraakte. De ark moest gedragen worden, en mocht niet op een wagen worden gezet. Drie maanden later bracht David de ark, die nu wel gedragen werd, naar Jeruzalem. Een dag, waarop God David en het volk zegende.