Bijbelboek: Lukas

Jezus had het graf en de dood achter zich gelaten. Maar de discipelen zaten niet op Hem te wachten, toen ze bij elkaar zaten. Wij ook vaak niet, maar toch verschijnt Hij ook aan ons, ongedacht, en onverwacht. En Hij zegt ons genade toe. Van ons is niets te verwachten, maar Hij deelt ons Zíjn vrede mee. De discipelen raakten desondanks verward, omdat ze het niet meer begrepen. Ze konden het van blijdschap niet geloven. Maar Hij bewijst en bevestigt Zichzelf aan ons. Hij, de Levende opende voor hen de Schriften, zodat ze verstonden

Lukas vertelt hoe de Heere de totaal onverwachte opstanding wereldkundig maakt. De weggewentelde steen is hét teken van de opstanding, maar ook een uitnodiging om naar binnen te gaan. De vrouwen vonden Jezus niet(!), terwijl zij Hem zochten. Twee engelen moesten hen overtuigen, door hen te herinneren aan Jezus’ eigen woorden. Jezus’ woorden gaven de doorslag, brachten de omslag, en waren de sleutel tot hun geloof. Hij heeft gedaan wat Hij gezegd en beloofd heeft: dat Hij op de derde dag zou opstaan. En Hij doet nog steeds wat Hij zegt, en gezegd heeft

De tollenaar Zacheus wilde uit nieuwsgierigheid Jezus wel eens zien. Hij klom in een wilde vijgenboom, en keek over de menigte heen. Maar Jezus zag hem en riep hem uit Zijn verborgen plaats. Want Hij kwam om te zoeken wat verloren was. ‘Zacheus, Ik moet heden in uw huis zijn!’ Jezus wil ook in ons hart komen, maar laten wij Hem toe? Zacheus ontving Jezus met blijdschap. Ontvangt u ook vandaag nog Jezus met haast?

De engelen verkondigden (Gr.: ‘evangeliseerden’) de herders grote blijdschap. En daarna was er een grote hemelse legermacht, Gods ‘luchtmacht’. Dat gaf aan het kwetsbare Kind in de kribbe macht. Dit ‘luchtoverwicht’ beloofde voor Hem de uiteindelijke overwinning. Want de splinters van de kribbe waren ook de splinters van Zijn kruis, waarvan de schaduw reeds over de kribbe viel. Overwinning over zonde en dood. De herders gingen en kwamen met haast in Bethlehem. Want zij waren in beweging gezet door de boodschap van de hemel

Na de val in het paradijs wilde God Zijn mens weer terug. Daartoe werd God mens. Onbegrijpelijk en onbevattelijk!
Als je deze boodschap hoort: een Kind is ons geboren, dan zou je je toch moeten haasten om het Kind te aanbidden. De herders hoorden de boodschap en kwamen, de wijzen zochten en kwamen. Wat doen wij? Zij geloofden, en gingen op weg, en toen zagen zij, waar ze naar zochten. Wij willen vaak eerst zien en dan geloven. Maar Gods kinderen zien met hun oren

Drie discipelen zijn heel onbekend. Er staat niet veel over hen in de Bijbel. Jezus kiest geen vooraanstaande mensen uit, maar voor de wereld onbeduidend en onbetekenend. Toch maakt Hij ons dan geschikt, en kan Hij ons gebruiken, als wij Hem maar volgen. Jakobus ‘de kleine’ , de zoon van Alfeüs, de aanvankelijk fanatieke Zeloot Simon Zelotes (Kananites), en de andere Judas (Lebbeüs of Thaddeüs: ‘met het grote hart’), stuk voor stuk volgelingen, van wie we weinig lezen, maar die Jezus in Zijn dienst nam

Tien melaatsen riepen tot Jezus om Zijn ontferming. En wie zich tot Hem wendt, wordt nooit weggestuurd. Jezus zendt hen naar de priester, en terwijl zij weggaan, worden zij genezen van hun ziekte. Slechts één, een Samaritaan nog wel, keert terug om Jezus te danken. Maar waar zijn de negen anderen? Dankbaarheid is een kenmerk van het geloof. Wij dienen de dank aan God te brengen voor al Zijn goedheid

Bij de poort van Naïn ontmoeten twee stoeten elkaar: die van het Leven en die van de dood. De dood houdt nooit halt, maar Jezus houdt de dood nu staande. Hij is innerlijk bewogen met ons, in smart en leed, hier met een moeder die haar enig kind begraven moet. Zijn macht die de dode jongeman opwekt is een teken van wie Hij is: de Verlosser! Doden horen de stem van God, en zij zullen leven. Jezus wekte drie doden op. Heere, mag ik de vierde zijn?

Jakobus’ ijver en ambitie, die hij van huis uit meegekregen had, werden door Jezus geheiligd, toen Hij hem en zijn broer riep tot Zijn discipelen. Want ijver kan ook onzuiver, onheilig, zelfs dodelijk zijn. Jezus bestraft zulke ijver. De rechte ijver richt zich op het zoeken van het goede voor de zielen van mensen, en wordt gevormd door het Evangelie. Jakobus leerde dit van Jezus en volhardde met onuitblusbare ijver voor het Evangelie, waarvoor hij uiteindelijk zijn leven gaf