Het hoog opgelopen conflict tussen Jezus en de Farizeeën toont ons

Jezus is Heer van de sabbat. Hij leerde dat de Farizeeën, toen zij kritiek hadden op Zijn discipelen, die aren aten op de sabbat. Jezus leerde hen, dat het om Hem ging op de rustdag en zo is het nog. De zevende dag werd wel getransformeerd naar de eerste dag, de opstandingsdag. Jezus liet de sabbat achter in het graf, en heeft deze vervuld De rustdag zegt: alles is volbracht. De eeuwige rustdag, de ware “re-creatie’, de herschepping zal uiteindelijk aanbreken, in die rust mogen wij eenmaal ingaan

Jezus roept ons op tot zelfverloochening en kruisdragen. De discipelen dachten alleen maar aan een aardse Messias. Maar Jezus leerde hen, dat Hij alleen door lijden tot heerlijkheid kon gaan, móest gaan. Daar hoort zelfverloochening bij: je leven achter Hem aan volgen. Daar hoort lijden bij om Zijns Naams wil. Dat is kruisdragen. Als dit beeld je helder is, dan weet je dat deze wereld voorbij gaat, al zouden we de hele wereld bezitten. Jezus (ver)droeg de schande, het kruis en het lijden óm de heerlijkheid Hem voorgesteld. Wij ook?

Jezus’ herhaalde lijdensaankondigingen brengen emoties bij de discipelen teweeg. Petrus bestrafte Jezus zelfs, of zij werden bedroefd, of zij gingen over tot een ander onderwerp, bijvoorbeeld wie van hen de meeste zou zijn. Maar geen van hen ‘begreep’ waarom Jezus móest lijden. Wie dat wél begrepen, waren o a. Maria, die Jezus zalfde, de moordenaar aan het kruis, en de centurion bij het kruis. Zij zagen in Jezus dé Koning, Gods Zoon. Zien wij in brood en wijn ook Christus, Die Zijn leven gaf voor zondaren?