Bijbelboek: Nehemia

De zondag is een dag om te genieten van Gods gave. Hij geeft ons rust, in plaats van altijd maar door te gaan. En om deze dag als feestdag te vieren. Ook om deze dag te gedenken, onszelf te herinneren, aan de Schepping door God, en de instelling van de zevende dag. En om Gods verlossing te gedenken, uit de slavernij van de zonde. Om gevoed te worden door Gods Woord, om onze geestelijke honger daarmee te stillen. Om goed te doen, iemand uit te nodigen, iemand te bezoeken. Om te geven: we geven ons geld voor andere doelen dan door de week weg. Tenslotte om God te aanbidden. Wij aanbidden de Heere, onze Schepper én Verlosser

Terwijl er hard aan de muur gewerkt wordt, woedt er een veenbrand onder de teruggekeerde Joden. De armen werden uitgebuit door de rijken, de edelen. Er moeten bezittingen verkocht worden, er moet geld geleend worden (tegen hoge rente), en zelfs kinderen moeten als slaven verkocht worden. Nehemia ontsteekt in woede, omdat hij bewogen is over de kansarmen, en over de sociale ongerechtigheid. Deze splijtzwam is een escalatie van binnenuit. Moeten juist de rijken niet wandelen in de vreze van onze God? Op grond van de thora moeten de rijken alles teruggeven aan hun arme broeders. Wat ook gebeurt!

De Joden bouwen de stadsmuur van Jeruzalem op. Tot groot ongenoegen en woede van Tobia, Sanballat en Gesem. Gezamenlijk bespotten deze kwelduivels in sarcastische bewoordingen de bouwers, en maken hen belachelijk. Nehemia bidt tot Zijn ‘grote en ontzagwekkende HEERE’. Maar ook zorgt hij voor bewaking en bewapening, zodat de listen van de tegenstander niet gelukken. De vijand strijdt, de Joden strijden, maar bovenal: God strijdt voor Zijn volk, en zo wordt het werk voleindigd