Voorganger: Ds. D.H.J. Folkers

Lukas beschrijft het leven in de eerste gemeente van Jeruzalem.  De gemeente groeide in de breedte (het aantal) en in de diepte (in geestelijke groei). Maar, er kwam een groeiende dreiging van buitenaf. Het Sanhedrin was ontzet over de genezing van een verlamde, en verbood de apostelen het evangelie van Jezus Christus te prediken. De apostelen echter brachten het Woord met vrijmoedigheid. Maar de genezing was een krachtig getuigenis naar buiten toe. Er werden er nog meer toegedaan aan de gemeente. Ze deelden ook alles onderling naar elk nodig had. Er was sprake van geestelijke en materiële eenheid

Pinksteren luidde een nieuwe tijd in: het laatste der dagen. We zijn toe aan de laatste kalenderbladen van de tijd. Wij wachten nu op de tweede komst van Jezus. Pinksteren betekent ook een nieuwe gave: Gods geschenk aan Zijn Zoon is: al Zijn kinderen. De heidenen zouden Zijn erfdeel worden (psalm 2). Jezus mag over hen heersen. Door de komst van Gods Geest is er ook nieuw leven mogelijk. Wij moeten ons aan laten sluiten op de ‘waterleiding’ van de Heilige Geest, zodat levend water in onze zielen stroomt

De gemeente van Filipppi dreigt verscheurd te worden door onderlinge conflicten. Ieder zoekt zijn eigen belang, en niet dat van Christus. Paulus roept daarom de gemeente dringend op om één te zijn, in de lijn van het Evangelie. De sleutel tot eenheid is om ons belang onder dat van Christus te stellen. Hij gaf zelf het voorbeeld door Zijn nederige gezindheid. Door bijv. de voeten van Zijn discipelen te wassen. Die gezindheid is ten hoogste beloond na Zijn hemelvaart. Heerlijkheid, eer en glorie viel Hem ten deel. Dat geldt voor Christus, maar ook voor hen die bij Hem horen, die zichzelf vernederden om Christus’ wil. Zij zullen deel hebben aan Zijn verhoging

De zondag is een dag om te genieten van Gods gave. Hij geeft ons rust, in plaats van altijd maar door te gaan. En om deze dag als feestdag te vieren. Ook om deze dag te gedenken, onszelf te herinneren, aan de Schepping door God, en de instelling van de zevende dag. En om Gods verlossing te gedenken, uit de slavernij van de zonde. Om gevoed te worden door Gods Woord, om onze geestelijke honger daarmee te stillen. Om goed te doen, iemand uit te nodigen, iemand te bezoeken. Om te geven: we geven ons geld voor andere doelen dan door de week weg. Tenslotte om God te aanbidden. Wij aanbidden de Heere, onze Schepper én Verlosser

Jezus geneest op de sabbath een man met een verschrompelde hand. De Farizeeën keurden dat af, want dat was werken op de sabbath! Jezus wees hen op voorbeelden van noodsituaties in de Bijbel. Jezus is Heer van de sabbath, en trekt zich niets aan van geboden van mensen. Wettische mensen proberen met hun werken de hemel te verdienen, maar zien niet, dat Jezus alles gedaan heeft. We moeten niet rekenen met wat wíj voor God kunnen doen, maar wat God voor ons heeft

Jezus is Heer van de sabbat. Hij leerde dat de Farizeeën, toen zij kritiek hadden op Zijn discipelen, die aren aten op de sabbat. Jezus leerde hen, dat het om Hem ging op de rustdag en zo is het nog. De zevende dag werd wel getransformeerd naar de eerste dag, de opstandingsdag. Jezus liet de sabbat achter in het graf, en heeft deze vervuld De rustdag zegt: alles is volbracht. De eeuwige rustdag, de ware “re-creatie’, de herschepping zal uiteindelijk aanbreken, in die rust mogen wij eenmaal ingaan

Lukas vertelt hoe de Heere de totaal onverwachte opstanding wereldkundig maakt. De weggewentelde steen is hét teken van de opstanding, maar ook een uitnodiging om naar binnen te gaan. De vrouwen vonden Jezus niet(!), terwijl zij Hem zochten. Twee engelen moesten hen overtuigen, door hen te herinneren aan Jezus’ eigen woorden. Jezus’ woorden gaven de doorslag, brachten de omslag, en waren de sleutel tot hun geloof. Hij heeft gedaan wat Hij gezegd en beloofd heeft: dat Hij op de derde dag zou opstaan. En Hij doet nog steeds wat Hij zegt, en gezegd heeft

In de sarcastische bespotting van Jezus aan het kruis door de oversten, de voorbijgangers en het volk, klinkt de ironie van Mattheüs door. Juist met de woorden die gebruikt worden in hun spot wordt door hen onwetend de waarheid gesproken. Anderen heeft Hij verlost, zichzelf kan Hij niet verlossen. Maar hierin toont Jezus zich de ware Redder van zondaren. Waar Hij bespot werd in Zijn woorden over het afbreken en weer opbouwen van de tempel, wordt juist de waarheid ervan bevestigd

Jezus roept ons op tot zelfverloochening en kruisdragen. De discipelen dachten alleen maar aan een aardse Messias. Maar Jezus leerde hen, dat Hij alleen door lijden tot heerlijkheid kon gaan, móest gaan. Daar hoort zelfverloochening bij: je leven achter Hem aan volgen. Daar hoort lijden bij om Zijns Naams wil. Dat is kruisdragen. Als dit beeld je helder is, dan weet je dat deze wereld voorbij gaat, al zouden we de hele wereld bezitten. Jezus (ver)droeg de schande, het kruis en het lijden óm de heerlijkheid Hem voorgesteld. Wij ook?