De Heere ontmoeten op de puinhopen (deel 2)

De mens heeft God en het geloof uit zijn leven verbannen om de vrees voor de hel te verdrijven. De ontwikkeling van de wetenschap moet bovendien alle vrees voor ziekte en dood uitbannen. Maar waar de ‘vreze des Heeren’ in het hart komt, daar is ware vrijheid. Geen angst, maar vrees in de zin van: ontzag. Die vrees gaat samen met het aanbidden van de grootheid en de goedheid van God. Die vrees drijft niet weg van God, maar juist naar Hem toe, en bevrijdt van alle angst

Jeremia zit op de puinhopen van Jeruzalem, en zingt zijn klaagliederen, vol rauwe woorden, en sombere, donkere tonen. We zien hierin hoe groot Gods toorn over de zonde is. God is dan de tegenstander, van wie we kwaad te duchten hebben. Toch zien we niet alleen de donkere wolken van Zijn toorn, maar daarachter de gouden gloed van Zijn genade. Zijn trouw is er, elke morgen is ze nieuw. Ook daarvan zingt Jeremia! Het is Gods goedheid, dat wij niet omgekomen zijn. Dankbaarheid en dankzegging ondanks onze omstandigheden

Paulus heeft in de verzen 15 en 16 de theologie van Gods weg met hem beschreven. De theologie van deze verzen mondt in vers 17 uit in de doxologie, de aanbidding: de Koning nu der eeuwen (Die eind noch oorsprong heeft), de onvergankelijke (Die nooit zal vergaan of sterven), de onzichtbare (Die op onzichtbare wijze regeert), de alleen wijze God, zij de eer en de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen