De Heere ontmoeten op de puinhopen – Dankdagdienst

De mens heeft God en het geloof uit zijn leven verbannen om de vrees voor de hel te verdrijven. De ontwikkeling van de wetenschap moet bovendien alle vrees voor ziekte en dood uitbannen. Maar waar de ‘vreze des Heeren’ in het hart komt, daar is ware vrijheid. Geen angst, maar vrees in de zin van: ontzag. Die vrees gaat samen met het aanbidden van de grootheid en de goedheid van God. Die vrees drijft niet weg van God, maar juist naar Hem toe, en bevrijdt van alle angst

Voor wie is er hoop midden in lijden en verdrukking? Voor hem die de Heere verwacht, dwars tegen alles in. Met een stille verwachting en een vaste hoop. Niet opstandig, maar zwijgend, want de Heere legt het lot op. Denk aan Job en Jozef, die in hun moeiten hoopten op de Heere. Want er komt een keer ten goede! Ook dat zien we in hun leven. Het goede, wat ontvangen wordt, is oneindig meer dan de geleden moeiten, maar onevenredig heerlijker. Want de Heere verdrukt en beproeft niet van harte, maar uit liefde

Paulus heeft in de verzen 15 en 16 de theologie van Gods weg met hem beschreven. De theologie van deze verzen mondt in vers 17 uit in de doxologie, de aanbidding: de Koning nu der eeuwen (Die eind noch oorsprong heeft), de onvergankelijke (Die nooit zal vergaan of sterven), de onzichtbare (Die op onzichtbare wijze regeert), de alleen wijze God, zij de eer en de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen